13 Kasım 2009 Cuma

Yiğiter Uluğ ile Nostalji #6: G.Saray Aldığı Derbiyi Nasıl Verdi?

Bu Pazar derbi var. Basketbolumuzun temel taşlarından ikisi, Fenerbahçe ile Galatasaray, kim bilir kaçıncı kez karşı karşıya gelecekler (Yeri gelmişken: Futbolda her türlü istatistik tutuluyor ama gerçek bir istatistik sporu olan basketbolda iki köklü takımın daha önce kaç kez oynadığını, hangi maçların resmi, hangi maçların özel olduğunu, kimin kaç galibiyeti olduğunu bir türlü sağlıklı biçimde öğrenemiyoruz. Yazık).

Pazar akşamı iki “büyük”, üst sıraları ilgilendiren, belki de sonucu play-off’u etkileyecek bir maç için sahada olacak. Oysa benim gençliğimde durum böyle değildi. 70’li yılların sonlarında Fenerbahçe ile Galatasaray genellikle küme düşmemek için oynarlardı. Hatta bir keresinde ikisi beraber düşmüşlerdi! Şaşırdınız, değil mi? Mazhar Alanson’un Hokkabaz filmindeki o benzersiz tonlamasıyla söylersek, “Evet, acı ama gerçek”.

1978-79 sezonu bittiğinde puan cetvelinin son iki sırasında Fenerbahçe ve Galatasaray vardı. Ancak Galatasaray, Taçspor’un yabancı oyuncusu Jenkins’in lisansındaki usulsüzlük (bu konuyu da haftaya anlatırım) gerekçesiyle federasyona yaptığı başvurulardan sonuç alamayınca, olayı mahkemelere, hatta Danıştay’a kadar götürmüştü. Danıştay’dan “Taçspor küme düşürülmeli” kararı çıkınca, işler arapsaçına döndü. Zaten basından ve bazı milletvekillerinden “Koskoca Fenerbahçe ile Galatasaray nasıl düşer?” şeklinde baskı yiyen federasyona, düşmeyi kaldırmak ve o sıralar 12 takımlı olan ligi 14 takıma çıkarmaktan başka çare kalmamıştı. O sezon yabancı transferinde yaşanan rezillikler had safhaya ulaşınca, küme düşmenin kaldırılmasıyla birlikte yabancı oyuncuların da tamamen yasaklanmasına karar verildi. Klasik Türk yaklaşımı yani: “Sorun varsa çözülmez, yok edilir”.

Yabancı skandalları içinde en çok konuşulanlardan biri, Galatasaray-Fenerbahçe derbisi öncesinde Galatasaray’ın sözleşme imzalamak için İstanbul’a getirdiği Yugoslav oyuncu Popoviç’i, Fenerbahçe’nin kaçırıp, pat diye lisans çıkartmasıydı. Gazetede, Fenerli yapıldıktan sonra, bir daha kaçırılmasın diye idarecilerden birine kelepçeli olarak sokaklarda gezen Popoviç’in fotoğrafını görmüştüm de, aklım çıkmıştı.

Bunların hepsi, derbinin ortak belleğine kazınmış, unutulmaz kareler… “En müthiş maç hangisiydi?” diye soracak olursanız, Galatasaraylıların çoğu, Ankara’daki o inanılması güç Cumhurbaşkanlığı Kupası finalini söyleyecektir. Hani Efe’li, Calvin Roberts’lı, Hakan Artış’lı, Aliço’lu Fenerbahçe’nin, ilk yarıyı 17 sayı farkla galip kapadıktan sonra kupayı Dawkins’li, Scearce’lü, Turgay Demirel’li, Nihat İziç’li Galatasaray’a kaptırdığı 1985 finali… O karşılaşma televizyondan naklen yayınlandığı için, bugünün orta yaşlıları tarafından çok daha net hatırlanıyor. Ama bir de daha sisli-puslu dönemlere ait, hani yazının başında sözünü ettiğim, iki büyüğün düşmemek için neredeyse birbirinin gözünü oyduğu günlerden bir maç var…

Yer: Altunizade Burhan Felek Spor Salonu. Tarih: 16 Aralık 1979.

Ligde 6. hafta geride kalmış ve iki takımın da sadece birer galibiyeti bulunuyor. Bir hafta önce Erman’lı Beşiktaş’tan 30 sayı fark yemiş olan Fenerbahçe’de hafta boyu sert rüzgarlar esiyor, antrenör Mehmet Baturalp’in istifası isteniyor. Bu şartlarda çıkıyorlar sahaya. Her ne hikmetse, Spor Sergi yine kapalı. Ya bir fuar var ya da emektar salon tadilatta. Koskoca derbi bu yüzden en fazla 1000-1500 kişi alabilen Burhan Felek’te… Binlerce basketbolsever, o yağmurlu günde kapıda bekleşiyor, sonra da kös kös eve dönmek zorunda kalıyor. Oyunun genelinde Koray Mincinozlu yönetimindeki Galatasaray’ın üstünlüğü var. Sarı-kırmızılı takım, son saniyelere 3 sayılık farkla önde giriyor. Son hücum Fenerbahçe’nin ama o zamanlar üçlük yok. Bitime 1 saniye kala Ömer’e faul yapılıyor. İkisini de atarsa fark bire inecek. Bir atıp, bir kaçırırsa, ribaunttu, tipti derken beraberlik şansı doğabilir. Ömer kenara bakıyor, ne yapayım diye… Batur abi, “İkisini de at” diyor. O da koçun dediğini yapıyor. Bitime 1 saniye kala skor 66-65 Galatasaray lehine. Takımın pivotu Yıldıray, topu çizgiden oyuna sokacak. Guardlardan birine verdiği anda bitiş düdüğü çalacak büyük ihtimalle. Ama Yıldıray, “tehlike bizim potadan uzaklaşsın” mantığıyla ve kolunda kalmış bütün güçle topu rakip sahaya doğru fırlatıyor. O sırada kendi faul çizgisi civarında bekleyen bugünün Kepez menajeri, o günün genç Fenerbahçelisi Forti Murat, havada büyük bir hızla kendine doğru gelmekte olan topu görünce müthiş bir oyun zekasıyla kenara çekiliyor. Top kimseye değmeden sahanın diğer ucundan dışarı çıkıyor, saat işlememiş oluyor ve 1 saniye kala Fenerbahçe bir hücum hakkı daha buluyor. Hem de Galatasaray sahasından! (O zamanlar sayı dışında topu dip çizgiden oyuna sokmak da yok. Fener oyuna kenardan, muhtemelen faul çizgisi hizasında bir yerden başlıyor yani). Çıkarıyorlar, Engin Domaniç alır almaz atıyor ve basket! Fenerliler sevinçten çılgına dönerken, Galatasaraylılar “N’aptın abi sen?” diyen gözlerle Yıldıray’a bakıyor.

Benim tanık olmadığım ama bu hikâyeye eklemeden edemeyeceğim bir olay daha var. Faruk abiden (Akagün) dinlemiştim…

Bu acayip maçın üzerinden 4-5 sene geçiyor. Faruk Akagün ve Yıldıray, bir gün Taksim’den beraberce Bostancı dolmuşuna biniyorlar. O zamanlar o hatta unutulmaz Amerikan station’lar çalışıyor ve boyu 2 metrenin üzerinde olan Yıldıray, rahat edebilmek için tek başına öne, şoförün yanına oturuyor. Faruk abi de arka koltukta. Yol uzun, trafik sıkışık, muhabbet lazım. Şoför, Yıldıray’a, “Abi, boyunuz da maşallah… Basket oynadınız mı?” diye soruyor. “Evet” diyor, hafifçe kabararak bizimki… Sonra şoför bir açılıyor, nasıl sıkı Galatasaraylı olduğunu, bir zamanlar hiçbir maçı kaçırmadığını, arkadaşlarıyla beraber sabah erkenden Spor Sergi’nin yolunu tuttuklarını falan anlatıyor. Aniden durup, “Ama bir gün öyle bir maç kaybettik ki, bir daha baskete gitmemeye yemin ettim abi” diyor. “Hangi maç?” diye soruyorlar…
“Hani Burhan Felek’te bir Fener maçı vardı abi… Son saniye, 1 sayı öndeydik ve top bizdeydi. Bizim salaklardan biri topu kaldırdı, öbür sahaya fırlattı. Saatin işlemeyeceğini bilmiyormuş hayvan herif! Sonra Fener geldi, son saniyede attı ve kaybettik abi! Ben o gün bugündür televizyonda bile basket maçı seyretmiyorum. Tövbe ettim”.

Yıldıray ön koltukta ezilir büzülür. O koskoca pivot, dolmuştan inene kadar guard oynayacak boyutlara gelir. Herhalde hayatının en uzun Taksim-Bostancı yolculuğunu yapar ve “Birader, o son topu fırlatan salak bendim” diyemez.

O sezonu Galatasaray 10, Fenerbahçe 11. sırada tamamlar.

Yiğiter Uluğ

23 Yorum Yapılmış:

saLsa dedi ki...

Bu hikayeyi Yiğiter abiden dinlediğimde yerlere düşmüştüm. :) Derbi öncesine saklamakla en güzelini yaptın Yiğiter abi, ellerine kollarına sağlık bir daha.

saLsa

dejavu dedi ki...

Çok iyiymiş gerçekten. :)

Ellerine sağlık Yiğiter abi, cuma sabahlarını bekletiyorsun bize.

hasanerdem dedi ki...

Çok keyifli bir yazı daha. Ellerine sağlık Yiğiter Abi.

cannksk dedi ki...

Ahahaha süper hikaye :D

kobe dedi ki...

supermis valla 2 kere okudum cok keyif aldim .Yigiter abi gibi insanlarin kaliteli yazilarini okumaktan cok keyif aliyorum. GS-Fb maci oncesi cok guzel olmus saygilarimla..

mozlu dedi ki...

mehmet baturalp Yiğit'i düşünerek mi ikisini de sok demiş acaba...

Adsız dedi ki...

puahahaha harikaymış :))) Eline sağlık Yiğiter Abi. :)

maliano dedi ki...

Ellerine sağlık abi çok keyifli bir yazı olmuş.Şimdi olsa onu pota altına gömerlerdi herhalde seyirciler :)

vdT dedi ki...

O sene eczacıbaşı şampiyon olmuş sanırım.

penelope dedi ki...

Süper bir yazı gerçekten...o gün Bostancı dolmuşunda Yıldıray'ın yerinde olmak istemezdim :) Cuma günleri zaten güzeldir ama Yiğiter Uluğ'un yazılarıyla daha da güzel oldu..ellerine ve bilgisine sağlık...

Fanatik Basket dedi ki...

koray mincinozlu da ne adammış be abi, 30 sene önce de galatasaray'ı çalıştırıyomuş hala da çalıştırıyo ara ara (:

Adsız dedi ki...

Konuyla alakasız ama hıncalın bugunku yazısı...

Fenerbahçe maça kedi fare oynar gibi başlıyor.. Ara açılıyor.. Sonra İtalyanlar geliyor yavaş yavaş, ama göstere göstere.. Bir türlü öne geçemiyorlar ama, ekran başında ben, maçı artık konukların alacağını hissediyorum.
Çünkü görüyorum ki, Fener kenar yönetimi bir türlü hastalığı görüp önlem almıyor, oyuna doğru müdahale etmiyor.
Maçı kaybediyoruz..
Maç boyu bu kenarın adını anmayan Spor Max anlatıcı ve yorumcusu, az fark için bayram yapar havaya giriyorlar. Kendi sahamızda az fark yemenin güzelliğini anlatıyorlar "Biz onları orada yenebiliriz, çünkü" diyorlar, hiç utanmadan..
Utanmadan.. Niye?.. Orada yenebilecek güçte olduğumuz adamlara burada neden kaybettiğimizi söylemiyor, söyleyemiyorlar çünkü..
Koçu eleştiremeyen yorumcu ne işe yarar?. Ne söyler, niye söyler.. Benim gördüğümü bana anlatmak için mi?. Geri zekalı mıyım ben?. Ne yanlış yapılıyor, doğrusu ne, onu söylesene, göreyim..
Bu kadar korkak, bu kadar yüreksiz, bu kadar emir kulu iseniz, niye oturuyorsunuz mikrofona beyler?..
Kaç para için yapıyorsunuz bu işi..
Ben versem, susar mısınız?.

Jordan dedi ki...

bu arada 101. kez karşı karşıya gelecekler hafta sonu.

tankut dedi ki...

Yiğiter Abi sen çok yaşa emi...

ako dedi ki...

Tufan Ersöz ve Cemal Nalga bu akşam GStv de 24 saniye programına çıkacaklar. Derbi için ne söyliyecekler bakalım. 19.00da başlıyor

Sheldon Cooper dedi ki...

Mükemmeldi, gül gül... (:

ozgurr dedi ki...

bu maçı çok net hatırlıyorum ve 10 yaşındaydım daha.maç naklen yayınlanmamışdı veya yayınlandıysada ben ileyememiştim ama gece spor programında maçın geniş özetini vermişlerdi.yıldıray ın hatasını ve engin in basketini yavaşlatılmış şekilde defalarca izlemiştik.maçı anlatan da o dönemin efsane basketbol spikeri ertan yüce idi.

sean dedi ki...

Çok güzel bir yazı Yiğiter abi, tebrik ederim.Yalnız benim dikkatimi çeken bir konu var
"Binlerce basketbolsever, o yağmurlu günde kapıda bekleşiyor, sonra da kös kös eve dönmek zorunda kalıyor."

Nerden nereye şimdi Avrupa devlerini izlemek için bile bin kişi gelmiyor. Blogumda değerlendirdim ben de bu konuyu kendi fikrimce.
http://troysean.blogspot.com/2009/11/vefaszlk.html

cemcomu dedi ki...

kalemine sğlık yiğit abi super yazı :)

Alvertis dedi ki...

Çok güzel ve anlamlı bir paylaşım. İçinden çokça ders ve Türkiye gerçeği çıkartılabilir. Emeği geçen herkesi tebrik ediyorum...

Adsız dedi ki...

aynı yazıya sporblog1 de de rastladım ve YU vurgusu en sonda yapılmıstı... garipsedım.

ako dedi ki...

Yiğiter abinin anlattığı olaya çon benzer bir olay az kalsın bu pazar gerçekleşiyordu.

Murat Kaya ikinci uzatmanın son 3 saniyesinde faul çizgisine geldiğinde GS 1 sayı öndeydi. İlkini attı, güzel. İkincisini atarsa 3 farkla maçın uzaması garantilenebilirdi, tabii Fb mola alıp topu ortadan oyuna sokması işin handikapıydı. Kaçırdığı takdirde 3 saniye içinde Fbnin kendi alanından savurduğu topta herkes kaderine razı olacaktı. Fakat Murat faulu öyle bi attı ki top potaya bile çarpmadı, bu durumda Fb nin mola alma hakkı doğdu. açıkçası ben bu kuralı bilmiyordum, işin komik tarafı Murat Kaya da bilmiyormuş Bu durumda hem fark 2 de kaldı hem de Fb topu mola sonrası ortadan soktu oyuna. Orda da Allahtan Tanjevicin meshur son top organizasyonsuzluğu devreye girdi de 30 sene önceki olay tekerrür etmedi.

Okan dedi ki...

geç gelen bir ek yapayım. Yıldıray adıyla anılan kişi şimdinin Cağaloğlu Anadolu Lises Beden Eğitimi öğretmeni Yıldıray Aygören'dri